امروز، پنج‌شنبه ۲۲ جنوری ۲۰۲۶، اعضای جنبش آزادگان در تبعید با برگزاری یک نمایشگاه اعتراضی، صدای اعتراض خود را در برابر محدودیت‌ها و سیاست‌های سرکوب‌گرانه‌ای که از سوی گروه طالبان بر مردم، به‌ویژه زنان افغانستان اعمال می‌شود، به گوش افکار عمومی رساندند. این نمایشگاه با هدف آگاهی‌دهی، دادخواهی و جلب توجه نهادهای بین‌المللی، رسانه‌ها و...

بعد از حدود چهار سال، اولین بار است که به دانشگاه هرات می‌آیم. آخرین‌باری که آمده بودم، یک سال بعد از تسلط طالبان بر افغانستان بود تا اسناد تحصیلی‌ام را بگیرم. زمان دانشجویی‌ام، بر سر کلمه‌های «پوهنتون و دانشگاه» جنجال بزرگی بود. بارها تا مرز درگیری کشیده شده بود. بعد از این جنجال‌ها، دانشگاه هرات اصلن تابلو نداشت. اما دیروز وقتی به...

فعالان حقوق بشر افغانستان نامه‌ای سرگشاده به گزارشگران ویژه‌ی شورای حقوق بشر سازمان ملل متحد با استناد به شواهد میدانی و روندهای ساختاری، هشدار داده‌اند که طالبان پس از تسلط دوباره بر افغانستان، سیاستی آگاهانه و هدفمند را برای حذف زبان فارسی‌دری از عرصه‌های رسمی، آموزشی، اداری، رسانه‌ای و فرهنگی در پیش گرفته‌اند.

در حاشیه مباحث پیرامون زلاله هاشمی و ساختار جنسیتی در افغانستان

چکیده: خشونت علیه زنان در افغانستان اغلب به سطح سیاست رسمی تقلیل داده می‌شود، حال آن‌که ریشه‌های آن در ساختار خانواده مردسالار و نظام‌های اخلاقی–دینی نهادینه شده است. این مقاله با تمرکز بر پرونده زلاله، زنی که در پی ت...

زن‌بودن در افغانستان، یک جرم نا نوشته است، جرمی که مجازاتش نه یک ‌باره بلکه هر روز با نفس ‌کشیدن، با زنده‌ بودن و با زن‌ بودن پرداخت می‌شود.

خودزنی در جبهه مخالف آنچه در ۱۵ اگست ۲۰۲۱ در افغانستان اتفاق افتاد، یک فروپاشی واقعی بود. و آنچه در چهار سال و چهار ماه پس از آن نیز اتفاق افتاده، ادامه و استمرار همان فروپاشی بوده است. در حالی‌که انتظار می‌رفت، اوضاع به نفع مخالفان طالبان و به ضرر این گروه پیش برود. در بیشتر از چهار سال گذشته، مخالفان طالبان، به...

منابع محلی در کابل از اقدام به خودکشی یک زن ۴۵ ساله با خوردن داروی سمی موسوم به «مرگ موش» خبر می‌دهند. به گفته این منابع، این زن زمانی اقدام به خودکشی کرده که از سوی شوهرش مورد لت‌وکوب قرار گرفته و سپس تهدید به طلاق شده است. اعضای خانواده و به خصوص دختر ۱۹ ساله‌اش او را به شفاخانه منتقل کرده‌اند.

هر روز صبح، پیش از آن‌که نور آفتاب، شهر هرات را روشن کند، ده‌ها کارگر روزمزد در چهارراه‌ها و کنار جاده‌ها جمع می‌شوند. دست‌ها در جیب، نگاه‌ها به رفت‌وآمد موترها و امیدی که هر ساعت کم‌رنگ‌تر می‌شود. برای بسیاری از آن‌ها، انتظار از صبح تا غروب به عادتی تلخ بدل شده است؛ عادتی که اغلب به بازگشت با دستانِ خالی به خانه ختم می‌شود.