Search

بعد از حدود چهار سال، اولین بار است که به دانشگاه هرات می‌آیم. آخرین‌باری که آمده بودم، یک سال بعد از تسلط طالبان بر افغانستان بود تا اسناد تحصیلی‌ام را بگیرم. زمان دانشجویی‌ام، بر سر کلمه‌های «پوهنتون و دانشگاه» جنجال بزرگی بود. بارها تا مرز درگیری کشیده شده بود. بعد از این جنجال‌ها، دانشگاه هرات اصلن تابلو نداشت. اما دیروز وقتی به...

در حاشیه مباحث پیرامون زلاله هاشمی و ساختار جنسیتی در افغانستان

چکیده: خشونت علیه زنان در افغانستان اغلب به سطح سیاست رسمی تقلیل داده می‌شود، حال آن‌که ریشه‌های آن در ساختار خانواده مردسالار و نظام‌های اخلاقی–دینی نهادینه شده است. این مقاله با تمرکز بر پرونده زلاله، زنی که در پی ت...

و با همه‌ی این‌ها: اما اشغال، چالش صلح اشغال خوب است یا بد؟ باید خردورزانه پاسخ داد. اگر خوب است برای همه خوب است و اگر بد است برای همه بد است. پاسخ، پارادوکسیکال نخواهد بود. پاسخ در یک در کلمه، بد است. حالا اشغال اگر بد است، چرا در مواردی به عنوان عمل قهرمانانه، ستایش و در مواری نکوهش می‌شود؟ آیا اشغال دو تعریف داش...

طالبان افغانستان را به گورستان اندیشه تبدیل کرده‌اند؛ نویسندگان میان تبعید، سکوت اجباری، بازداشت، و حذف فیزیکی گرفتارند.

چهار سال حکومت سرکوب‌گرانهٔ طالبان علیه زنان، مردان و اقوام مختلف، و آگاهی از پیشینهٔ این گروه، موجب واکنش‌های هماهنگ و پراکندهٔ مردم افغانستان در داخل و خارج کشور شده است. مبارزه و مقاومت همه‌جانبه در قالب فعالیت‌های فرهنگی، رسانه‌ای، آموزشی، مدنی و نیز مبارزات مسلحانه تجلی یافته است. زنان و دختران با پذیرش خطر بازداشت، تبعید یا مجازات‌های شدید، تلاش کرده‌اند صدای خود را حفظ کنند و برای آینده‌ای بهتر بجنگند.

در جهانی که هر حادثه‌ای، به‌ویژه در فضای مجازی، به فریادی برای همدردی، خشم یا اعتراض جمعی تبدیل می‌شود، حضور ما افغانستانی‌ها در تحلیل و داوری اتفاقات دیگر کشورها گاه بیش از حد پررنگ است. اما این پرسش اساسی پیش می‌آید: آیا ما در جایگاهی هستیم که چنین نسخه‌هایی بپیچیم؟ وقتی هنوز زخم‌های خودمان باز و بی‌مرهم‌اند، چه‌گونه می‌توانیم برای د...